Ready2Rumble | Low Blow

24 / 08 / 2004
แรนดี้ ออร์ตัน กับ บทใหม่ของนักฆ่าตำนาน

ต่อจากนี้ ออร์ตัน จะเลือกเดินสายใหน?

    แรนดี้ ออร์ตัน แชมป์โลกคนล่าสุดของสมาคมwwe:raw ซึ่งสร้างประวัติการณ์ด้วยการเป็นแชมป์ที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ของสมาคมwwe โดยเอาชนะคริส เบนวา มาอย่างขาวสะอาด ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดๆก็ตาม นับว่าเป็นเรื่องที่น่ายินดีแทนคุณพ่อและคุณปู่ของเขา ซึ่งเคยกรำศึกบนเวทีมวยปล้ำมาเหมือนกัน และ เมื่อถึงคราวของออร์ตัน ก็ไม่ได้ทำให้พวกเขาเหล่านั้นผิดหวังแต่อย่างใด

    ออร์ตันนั้นเกิดมาจากตระกูลนักมวยปล้ำ ทั้งบ็อบออร์ตัน ซีเนียร์ และ จูเนียร์ ต่างก็มีอิทธิพลต่อตัวออร์ตันทั้งสิ้น แต่กับความสำเร็จที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วนี้ ออร์ตันจะสามารถทนต่อแรงกดดันรอบตัวที่เพิ่มขึ้นได้มากน้อยเท่าใด เวลาเท่านนั้นเป็นเครื่องพิสูจน์ เขาพร้อมสำหรับหน้าที่ของแชมป์หรือยัง?แน่นอน เขาพร้อมกับมันแล้ว
การเป็นแชมป์โลกก็คงเหมือนกับการได้เป็นประธานิบดี วันแรกที่เดินเข้าทำหน้าที่ในทำเนียบขาวจะรู้ได้ทันทีว่า ไม่มีเวลาสำหรับการพักผ่อนแน่นอน ซึ่งนั่นก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งซึ่งแชมป์คนใหม่จะต้องเจอ สิ่งท้าทายใหม่ๆไม่ได้มาจากในเวทีอย่างเดียวแล้ว มันจะเกิดขึ้นทั้งจากภายนอกและภายใน ซึ่งออร์ตันนั้นทราบดีอยู่แล้วเพราะเขารู้ว่ามันคือโชคชะตาที่เขานั้นรู้สึกอยู่เสมอว่าจะได้สัมผัสกับมัน!!

    จะว่าไปแล้วแรนดี้นั้นยัง “เด็ก”ในวงการนี้มาก แต่เนื่องจากเขานั้นได้คลุกคลีกับมันมาตั้งแต่เด็ก ก็นับว่าเป็นข้อได้เปรียบกว่าสตาร์คนอื่นๆในวงการ อีกทั้งในการที่เป็นรุ่นที่สามของตระกูลนักมวยปล้ำ ย่อมต้องเกิด “ความกดดัน” ขึ้นอย่างแน่นอนที่สุด โดยอาจจะถูกนำไปเปรียบเทียบ หรือ อย่างอื่นอย่างไรก็แล้วแต่ ซึ่งทั้งเดอะ ร็อค และ ชาโว เกอเรโร่ นั้นก็เข้าใจดีถึง”ความกดดัน” ของการเป็นรุ่นที่สาม แต่ออร์ตันก็ได้ ฟันฝ่า สร้างตัวตนในการเป็น “นักฆ่าตำนาน หรือ Legend Killer” กรุยทางสู่ความสำเร็จได้ในที่สุด

    แต่ในมุมมองของคนอื่นๆนั้น อาจจะไม่ค่อยจะเห็นด้วยเท่าใดนัก “ออร์ตัน นั้นคู่ควรกับความสำเร็จที่เกิดขึ้นแล้วหรือ?” กับการที่เคยถ่มน้ำลายใส่หน้ามิค โฟลี่ย์(ตำนานฮาร์ดคอร์) แสดงพฤติกรรมไม่เคารพต่อผู้อาวุโสอย่าง ฮาร์ลี่ย์ เรซ(นี่ก็ตำนานวงการมวยปล้ำอีกคน) แต่อย่างไรก็ตาม ในแมตช์ชิงแชมป์โลกกับระดับ “สุดยอด” อีกคนหนึ่งในวงการอย่างคริส เบนวา ในศึกซัมเมอร์แสลมที่ผ่านมา ก็เป็นบทพิสูจน์ที่การันตีถึง “ฝีมือ” และ “ความพยายามอย่างยิ่งยวด” ของออร์ตัน ได้เป็นอย่างดี

     หลังจากที่ได้ตำแหน่งแชมป์มานั้น ตัวออร์ตันเองอาจจะไม่ได้นึกถึง “ชะตากรรม” ที่จะต้องเจอในแบบที่เลี่ยงไม่ได้เสียแล้ว ทริปเปิล เอช นั้นไม่ต้องการที่จะขอแบ่งปันความสำเร็จกับใครหรือให้ใคร โดยเฉพาะในตอนนี้ เมื่อลูกน้องได้ครองเข็มขัดแชมป์ซึ่งตนนั้นหมายปองอยู่ อีกทั้งยังเป็นแชมป์โลกซึ่งเรียกตัวเองว่า “นักฆ่าตำนาน” เสียด้วย การถูก”ลูกน้อง”ตักตวงความสำเร็จไปอย่างเกินหน้าเกินตา ทริปเปิล เอช จึงไม่รีรอที่จะจัดการกับออร์ตันอย่างเจ็บแสบ(ออร์ตันโดนทั้งบาติสต้าบอมบ์ และ เพ็ดดีกรี) ก่อนที่จะขับออกจากกลุ่มอีโวลูชั่น ซึ่ง ทริปเปิล เอช นั้นได้แสดงให้ทุกคนเห็นแล้วว่า เขานั้นอยู่เพียงเพื่อเข็มขัดแชมป์เท่านั้นไม่ใช่อยู่ดูความสำเร็จของออร์ตัน!! ซึ่งเป็นเหมือนหลักสูตรสุดท้ายซึ่งให้บทเรียนกับออร์ตันได้รู้ว่า บนที่ๆออร์ตันยืนอยู่ในตอนนี้ มันไม่มีคำว่าเพื่อนหรอก อนึ่งประมาณว่ายิ่งสูงยิ่งหนาวนั่นนเอง (There are no “friends” at the top)

     ในช่วง2-3ปีที่ผ่านมานี้ เรียกได้ว่า ออร์ตัน นั้น “เติบโต” ขึ้นมาก การที่ได้อยู่กับ “อีโวลุชั่น” นั้นเสมือนจบจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง ทริปเปิล เอช และ ริค แฟลร์ นั้นต่างเป็นกลไกลสำคัญในการเดินทางสุ่ความสำเร็จ ทั้งความเห็นแก่ตัว,ความหยาบคาย,ความมุ่งมั่นที่จะเอาชนะ แรนดี้ได้รับบทเรียนอันล้ำค่าแบบที่ไม่มีใครเคยสอนให้ทำ ซึ่งในตอนนี้เรียกได้ว่า “จบหลักสูตร” ของม.อีโวลูชั่นแล้วที่ว่า คุณนั้นเชื่อใจใครไม่ได้หรอก(You can’t trust anybody) หรือ อย่าไว้ใจใคร DTA(don’t trust anybody) ที่สโตน โคลด์และมิสเตอร์ แม็คมาน มักจะพูดอยู่เสมอ

    และต่อจากนี้ไปเราอาจจะได้เห็นการเปลี่ยนแปลงในตัวของออร์ตันอีกครั้งซึ่งทางเดินที่เขาจะเลือกครั้งนี้ก็สุดที่จะคาดเดาได้ แต่อย่างน้อยที่สุดนับตั้งแต่นี้ต่อไป เขาได้เลือกเดินด้วยกำลังของตนเอง!!

© Ready to Rumble 2004